Unieważnienie umowy w prawie niemieckim

W ostatnich postach sporo miejsca zostało poświęcone na omówienie ogólnych warunków umów, formy czynności prawnej oraz kontroli klauzul umowy w prawie niemieckim. Kolejny sposób uznania czynności prawnej między stronami za nieważną został określony w paragrafach 134 i 138 niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB).

Paragraf 134 (Gesetzliches Verbot) zawiera zasadę, mówiącą o tym, że cała czynność prawna jest nieważna, jeśli treść tej czynności jest niezgodna z ustawowym zakazem. Zakazy zawierania pewnych umów określają dalsze ustawy, m.in. StGB. (Na marginesie warto wspomnieć, że znajduje się tu kolejny wyjątek od generalnej zasady swobody wyboru treści umów.) Jeśli jednak taka czynność prawna między stronami będzie mieć miejsce, nie odniesie ona oczekiwanego skutku i nie będzie ona wiązać stron. Nie będą z nich również dla stron wynikać żadne roszczenia.

Paragraf 138 BGB (Sittenwidriges Rechtsgeschäft; Wucher) określa sytuacje, kiedy czynności prawne są nieważne ze względu na ich niezgodność z dobrym zwyczajem. Dobry zwyczaj jest pojęciem nieścisłym (nie znajdziemy nigdzie jego definicji), a jego znaczenie określa się np. na podstawie charakteru umowy czy miejsca jej zawarcia. Dalej wymienione są okoliczności, w jakich powstanie czynności prawnej można uznać za sprzeczne ze zwyczajem. Są to w szczególności: sytuacja przymusowa strony, niedoświadczenie, brak obiektywnej oceny rzeczywistości, jeśli istnieje wyraźna i niekorzystna dysproporcja między świadczeniami stron. Katalog okoliczności nie jest jednak zamknięty i może być szerszy.

Więcej informacji na temat sposobów odstąpienia od umowy (pot. zerwania umowy) w Niemczech znajdą Państwo tu.

Gefällt Ihnen der Beitrag? Bitte teilen:

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Trackbacks

  1. […] Pierwsze cztery wymienione przesłanki powodują nieważność umowy od samego początku. Taką umowę traktuje się tak, jakby w ogóle nie istniała. Zaskarżenie z kolei jest innym środkiem. Nie można go mylić z nieważnością następującą z mocy prawa, do której dochodzi bez „działania” strony. Zaskarżenie dotyczy umowy, która była ważna, ale dopiero wskutek działania późniejszego została unieważniona. Takie zaskarżenie, o którym wspomina §142 BGB (niemiecki kodeks cywilny), możliwe jest wtedy, gdy czynność prawna da się zaskarżyć i zostanie zaskarżona. Wtedy nie wywołuje ona skutków ex tunc, tzn. od jej powstania. […]

  2. […] rezultatu ( a nie próby doprowadzenia do niego), którego brak może stanowić podstawę do unieważnienia umowy czy żądania […]

  3. […] więcej: AGB – ogólne warunki umów, Unieważnienie umowy, Umowa o dzieło, Umowa spedycji wg prawa niemieckiego, Wymagania formalne umów, Umowy polsko- […]

  4. […] więcej: Odszkodowanie w prawie niemieckim, Niemożność świadczenia, Unieważnienie umowy, AGB – ogólne warunki […]

Kommentar verfassen

Pinterest
Email
Print
Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook